برای همین است که من اصرار دارم که هیچیک از سالکان من نباید ترک دنیا کند، زیرا ترک دنیا بخشی از آن برنامه است، بخشی از رویای رسیدن به دنیایی دیگر. و چون دنیای دیگری وجود ندارد، تمام تلاش شما عبث خواهد بود. شما نباید به صومعه ها و هیمالیا بروید، نباید از این دنیا فرار کنید. باید در همینجا بیدار شوید

 در غار هیمالیا تو در رویایی شیرین به سر می بری. این کاری است که مردم در صومعه ها انجام می دهند __ دیدن رویاهای شیرین از خداوند، از فرشتگان، از بهشت و آرامش و سکون جاودانی. در دنیا، مردم از کابوس ها رنج می برند __ کابوس های اقتصادی، کابوس های سیاسی-اجتماعی. بیدارشدن در اینجا آسان تر است. اگر نتوانی در همینجا بیدار شوی، در هیچ کجای دیگر نمی توانی بیدار شوی

 ولی به یاد داشته باش: بگذار بازهم تکرار کنم: واقعیت دیگری وجود ندارد،فقط یک واقعیت وجود دارد. ولی یک واقعیت را می توان به دو طریق دید: با چشمان خوابزده، چشمانی رویازده، چشمانی پر از غبار... و آنگاه آنچه می بینی تحریف شده است. و همان واقعیت را می توان بدون رویا، بدون چشمان خواب آلوده و بدون غبار نگاه کرد. آنگاه هرآنچه که ببینی حقیقت است __ و حقیقت رهایی بخش است

... آنچه نادیدنیست آن بینی

 در هر جنبه ی دیگر رنان از مردان قوی تر هستند. زنان از مردان بیشتر عمر می کنند، پنج تا هفت سال بیشتر. زنان کمتر از مردان از بیماری ها رنج می برند. در برابر تولد هر یکصد دختر، صد و ده پسر به دنیا می آیند. تا زمانی که به سن بلوغ برسند؛ تعدادشان مساوی می شود __ ده پسر جانشان را از دست داده اند.

زنان مقاومت بیشتری در مقابل انواع بیماری ها دارند تا مردان. مردان خیلی بیشتری دچار جنون می شوند. تعداد آن تقریباٌ دو برابر استو و مردان بیشتر خودکشی می کنند: بازهم رقم حدود دو برابر است

 جمله ی من که زنان بیش از مردان ابتدایی هستند، سرزنش زنان نیست، برای سرزنش مردان است. منظور من از "ابتدایی" primitiveیعنی طبیعی تر، هماهنگ تر با جهان هستی. تمدن یک روند کاذب سازیfalsification است، تمدن گمراه شدن از طبیعت است. انسان هرچه متمدن تر می شود، بیشتر در سر گرفتار می اید. تماسش را با دل از دست می دهد.

 مردها می باید میلیون ها سال پیش به این حقارت خود پی برده باشند. و این یکی از مکانیسم های روانشناختی است: هرگاه از نوع مشخصی از ناتوانی هشیار می شوی، باید آن را جبران کنی. انسان زشت سعی دارد خودش را زیبا کند، به هر روشی تظاهر می کند که زیباست. با لباس و لوازم آرایش سعی می کند، نزد متخصصین زیباسازی می رود، نزد جراح پلاستیک می رود. این جبران بیش از اندازه است: او به نوعی می داند که زیبا نیست و باید که زیبا باشد. انسان حقیر می کوشد که برتر باشد

فقط ببین که خداوند چه احترامی برای تو قایل گشته است. تو یک شاهکار هستی __ غیرقابل تکرار، غیرقابل رقابت، کاملاٌ یگانه و منحصربه فرد. حتی سخت ترین دل، دلی همچون سنگ نیز از این شکرگذاری آب خواه دشد. اشک ها جاری خواهند شد، اشک های شوق، اشک های همراه با خنده. ولی لطفا به یاد داشته باش: خودت را خالی کن، خودزدایی نکن.

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

عاشق نشدي زاهد، ديوانه چه مي داني
در شعله نرقصيدي، پروانه چه مي داني
لبريز مي غمها شد ساغر جان من
خنديدي و بگذشتي ،پيمانه چه مي داني
يك سلسله ديوانه افسون نگاه او
اي غافل از آن جادو، افسانه چه مي داني
تا چند فريب خلق با نام مسلماني
سر بر سر سجاده ،مي خوردن پنهاني
عاشق شو و مستي كن،ترك همه هستي كن
اي بت نپرستيده،بتخانه چه مي داني
تو سنگ سيه بوسي،من چشم سياهي را
مقصود يكي باشد ،بيگانه چه مي داني
روزي كه فرو ريزيم بنياد تعصب را
ديگر نه تو مي ماني،نه ظلم و پريشاني