نمی دانم مولانا در چه احوالی این شعر را گفته ،در مناقب چیزی پیدا نکردم اما هوایی دار د این شعر..

مرا گویی کرایی من چه دانم   *  چنین مجنون چرایی من چه دانم

مرا گویی بدین زاری که هستی* به عشقم چون برایی من چه دانم

منم در موج در یاهای عشقت   *        مرا گویی کجایی من چه دانم

مرا گویی به قربانگاه جان ها     *    نمی ترسی که آیی من چه دانم

مرا گویی که گر کشته ی خدایی *       چه داری از خدایی من چه دانم

مرا گویی چه می جویی دگر       *         تو ورای روشنایی من چه دانم

مرا راه صوابی بود گم شد           *          از آن ترک ختایی من چه دانم