ولی عشق را نمی توان اراده کرد. عشق محصولی جانبی از آزادی است، عشق لبریز شدن لذت آزادی است، عشق رایحه ی آزادی است. نخست آزادی باید وجود داشته باشد، سپس عشق به دنبال می آید. اگر سعی کنی عشق را اراده کنی، آنگاه فقط چیزی مصنوعی و قراردادی را ایجاد می کنی. یک عشق اراده شده، عشق واقعی نخواهد بود، تقلبی خواهد بود.

زمانی که انسان تماماٌ در آزادی محو شده باشد و وقتی که واقعاٌ آزاد باشد؛ نفس ناپدید می شود. نفس، بند و قید تو است، نفس زندان تو است. در آزادی کامل نفس یافت نمی شود. تسلیم رخ می دهد، شروع می کنی به احساس یگانگی با هستی _ و آن یگانگی عشق را می آورد.